W „Stoczni” niezwykle ważne jest zagadnienie innowacji.

– Czasami mam wrażenie, że w Polsce gdzieś się zagubił w nas ten świat marzeń, że z różnych powodów staliśmy się strasznie odtwórczy. I dlatego trzeba zbudować miejsce, które ze swej istoty będzie nastawione na innowacje i eksperymentowanie. „Stocznia” ma być czymś innym niż klasyczny think tank, to jest bardzo ważne. Chcielibyśmy, żeby generowała wiedzę na najwyższym możliwym poziomie merytorycznym, metodologicznym itd. Bardzo jednak ważna w tej instytucji ma być edukacja, a nawet formacja ludzi z różnych środowisk, zaangażowanych w jej działania. Wierzę, że „Stocznia” mogłaby tworzyć wspólnotę doświadczeń, do których później będzie można się odwołać.

 

– Bo mnie to kręci i bardzo to lubię. Jest dla mnie oczywiste, że sektor pozarządowy jest jednym z najlepszych miejsc, w jakim można się znaleźć. Tu, gdzie jestem wiodę, jak mi się zdaje ciekawe i, mam nadzieję przynajmniej częściowo pożyteczne życie wśród ludzi, których lubię. Tylko tyle i aż tyle. Uważam, że jest to jedna z najszczęśliwszych i najciekawszych ścieżek, jakie mogłem dla siebie wybrać – wyjaśnia.

Największy sukces
– Wiele instytucji, które jakoś tworzyłem, jest dla mnie ważnych. Według mnie sukces polega na tym, że sporo z nich dobrze funkcjonuje, i świetnie sobie daje radę beze mnie. Pewnie moim najważniejszym przedsięwzięciem i też największym sukcesem, w tym właśnie sensie, jest Stowarzyszenie Klon/Jawor – opowiada. – Ale mam też takie swoje prywatne sukcesy. Staram się nie zwariować, próbując połączyć to wszystko, na czym mi zależy. Próbuję mieć ciekawą i inspirującą pracę, a jednocześnie nie pogubić się w sprawach osobistych i rodzinnych. Za sukces uważam jednak przede wszystkim to też, że nie udało się mi wydorośleć do końca, że ochroniłem w sobie dużo z dziecka i młodzieńca – niezbędną cząstkę naiwności oraz marzeń – i udało mi się do ich realizacji zaprząc siły dorosłego mężczyzny. W głębszym sensie to właśnie uchwycenie tej równowagi wydaje mi się olbrzymim wyzwaniem dla każdego mężczyzny. Chciałbym jak najdłużej zachować poprawną proporcje idealizmu i realizmu – dodaje.

 

Największa porażka
– Szczęśliwie dla mnie samego nie mam czegoś, co nazwałbym taka megaporażką – czymś, co na zawsze zatruwałoby mnie jakoś od środka. Zresztą, ja się nie boję porażek. Boje się jednak własnych błędów, a w szczególności własnej małości i własnej pychy, bo one tworzą nierozłączną parę. Codziennie popełniam mnóstwo błędów i staram się z nimi walczyć. Wielu rzeczy żałuję, ale szczerze mówiąc bardziej tych, których nie zrobiłem niż tych które zrobiłem – wyznaje.

 

Najbardziej lubi
Kuba Wygnański lubi być pomiędzy ludźmi, ale też bardzo ceni sobie chwile, kiedy może być sam ze sobą. Jest mu to niezbędne dla zachowania jakiejś wewnętrznej równowagi.

– Często mam wrażenie, że jestem „przesocjalizowany” i wtedy muszę uciekać. Bardzo pielęgnuję te chwile, kiedy mam czas tylko dla siebie. Ostatnio odkryłem, że muszę mieć więcej czasu na czytanie. A wszystko przez fotel, który kupiłem za 100 zł w jakimś przydrożnym sklepie z antykami. Kiedy usiadłem na nim w domu, szybko uświadomiłem sobie, jak dobrze mi się w nim czyta – on po prostu domaga się tego. Zawsze czytałem dużo, ale ostatnio odkryłem to w sobie w jakiś inny bibliofilski sposób – wyjaśnia.

 

Kuba Wygnański przemieszcza się motorem i na spotkania przychodzi zwykle z kaskiem. Pory roku dzielą się dla niego na te, w których może go używać, i w których motor stoi w garażu.

– Moje życie w dużej mierze polega na poruszaniu się z miejsca na miejsce i taki środek komunikacji bardzo mi pomaga. Pozwala połączyć wiele punktów na mapie i daje olbrzymie poczucie swobody. Jak większość facetów, chciałbym pojechać kiedyś na wielką wyprawę motocyklem i zbieram na to pieniądze. Motor bardzo mi pomaga i dzięki niemu udaje mi się czasem „wyrobić” na odbieranie dzieci ze szkoły. Po takim „kaskaderskim” dniu czuje się zmęczony, ale spełniony i szczęśliwy – mówi.

– Bardzo staram się być dobrym ojcem – uważam, że nie ma ważniejszej sprawy dla faceta. Jak tylko nazbieram trochę punktów w tych staraniach, to jest mi po prostu bardzo dobrze. Czuje się jak Superman, który do 18.30 zbawia świat i jeszcze zdąży poczytać dzieciom przed snem i rano je obudzić. Nie może być lepiej.

 

Marzenia na przyszłość
– No cóż, odkrywam, że się starzeję. Czas, kiedy na wszystko było za wcześnie i na wszystko wydaje się za późno okazał się jakoś okrutnie krótki. Nie mam już tyle sił co dawniej. Muszę więcej sypiać, czasem odpoczywać i dlatego coraz częściej marzę po prostu o tym, aby starczyło mi zdrowia na to moje zabieganie i na te moje marzenia. Ogólnie rzecz biorąc sam się o siebie trochę martwię. Muszę tak to wszystko jakoś wyregulować, żeby nie złapać po drodze gumy, że się tak wyrażę. Mam też całe mnóstwo marzeń dotyczących Polski i jej urządzania. Tu chciałbym pozostać niepoprawnym marzycielem i marzę o tym, aby spotykać ludzi, którzy w sobie takiego marzenia nie stłamsili.