warszawa.ngo.pl

Odwołując się do eksperymentów Masaru Emoto artystka pragnie zmienić Wisłę przy pomocy słowa. Wniosek z doświadczeń japońskiego badacza jest prosty: struktura wody ma formę kryształu, który pod wpływem zewnętrznych wibracji ulega zmianie. Projekt Żywa woda zakłada ozdrowienie wody w Wiśle za pomocą pozytywnych wiadomości wysyłanych mailami i smsami.

Szczegóły: www.zywawoda.org

Organizator: Fundacja Bęc Zmiana
Kuratorzy: Kuba Szreder i Bogna Świątkowska
Współpraca kuratorska: Agnieszka Szreder

Projekt Zniknij nad Wisłą realizowany jest w ramach Festiwalu Sztuki nad Wisłą Przemiany dzięki dotacji otrzymanej od m.st. Warszawy
www.warszawa2016.pl/przemiany

Finał znikania: 25.09.09, 14.00-21.00
Warszawa, nad Wisłą
(okolice Mostu Świętokrzyskiego)

Finisaż:
25.09.09, 17.00-21.00, barka koło pomnika Syreny
Afterparty:
25.09.09, po 21.00 w Powiślu, ul. Kruczkowskiego 3b

Wraz z grupą artystów proponujemy serię eksperymentów z procesami znikania, kamuflażu, niewidzialności. Delikatnych manipulacji biegiem rzeki, pirackich rejsów, wizyt w wyrajach, aranżacji niepokojących planów filmowych, chowania się w?ród dzikiej przyrody. Chcemy takiego wpisania się w przyrodniczy i cywilizacyjny kontekst, żeby różnica pomiędzy jednostkowym bytem i jego społecznym czy ekologicznym otoczeniem przestała być oczywista.

Zaproszeni artyści: Paweł Althamer, Hubert Czerepok, Roman Dziadkiewicz, Łukasz Jastrubczak, Katarzyna Krakowiak, Maciej Kurak, Agnieszka Kurant, Konrad Pustoła, Natalia Romik, Robert Rumas, Joanna Rajkowska, Honza Zamojski

Fascynują nas, podobnie jak wieki temu malarzy niderlandzkich czy włoskich, kwestie mimesis, czyli reprezentacji i odzwierciedlenia natury przez kulturę. Upodabniania obrazu do tego, co ma przedstawiać. Jednak w naszym przypadku ten odwieczny problem jest przefiltrowany przez flirt z dokonaniami sztuki publicznej oraz land artu. Zamiast więc problemu związków przedstawienia z tym, co przedstawiane, na warsztat bierzemy dynamiczną wiązkę relacji łączących artystę i jego środowisko. Ich wewnętrzna dynamika wyrzuca nas poza to, co łatwo zauważalne, podlegające jednoznacznym klasyfikacjom czy ocenom. Wraz z biegiem Wisły wypływamy na zasnute mgłą oceany nieoczywistego.
Tekst: Kuba Szreder